مفاهيمي نظير پرورش (Education)، آموزش (Instruction) و يادگيري (Learning) در برخي جهات وجوه مشترک و در هم تنيده اي دارند و در بسياري مواقع، به اشتباه، به جاي يکديگر بکار گرفته مي شوند.

پرورش يا تربيت "جريان منظم و مستمري است که هدف آن هدايت رشد جسماني، شناختي، اخلاقي و اجتماعي و يا به طور کلي رشد همه جانبه شخصيت فراگيران در جهت کسب و درک معارف بشري و هنجارهاي مورد پذيرش جامعه و نيز کمک به شکوفا شدن استعداد آنان است".

 مفهوم آموزش برخلاف مفهوم پرورش يک نظام نيست، بلکه فعاليتي است هدفمدار و از پيش طراحي شده، که هدفش فراهم کردن فرصتها و موقعيتهايي است که امر يادگيري را در درون يک نظام پرورشي تسهيل کند و سرعت بخشد. بنابراين آموزش وسيله اي است براي پرورش. آموزش يک فعاليت مشخص و دقيق طراحي شده است؛ لذا هدفهاي آن دقيق تر و مشخصتر و زودرس تر از هدفهاي پرورشي است. اما يادگيري هميشه معطوف به فراگير است. يادگيري هدف است و آموزش وسيله رسيدن به اين هدف.
 

 براي اينکه فردي از يک موقعيت نامناسب به موقعيتي مناسب برسد، وقوع يادگيري الزامي است.به طور کلي مي توان گفت که آموزش امري است كه يادگيري را پشتيباني مي كند. اما اين امر مستلزم آن است كه آموزش مورد نظر آموزشي ازپيش طراحي شده و مقصود نظر باشد، آموزشي كه به هر حال هدفي را دنبال كند. اما يادگيري اساساً متضمن تغييري در قابليتها، گرايشات، باورها، ظرفيت ها، مدل هاي ذهني، الگوهاي تعاملي و مهارت هاست. اين تغييرات در بطن يك فرد، گروهي از افراد، يك سازمان و حتي يك جامعه محتمل است و براي آن كه بتوان به درستي نام يادگيري را بر آن نهاد، اين تغييرات بايد در طول زمان و از خلال بسياري از انحرافات و تغيير مسيرها ميل به ثبات و ابقا داشته باشد.

مساله اصلي در آموزش امروز دسترسي به اطلاعات بيشتر نيست. در حقيقت يکي از مهمترين چالشهاي فراگيران، معني بخشيدن به حجم محتوياتي است که با آن روبرو مي شوند. به علت حجم انبوه اطلاعات و پيشرفت هاي توام آن در ارتباطات، به رويکردهاي جديد نياز داريم. هدف آنست که به فراگيران توانايي ها و راهبردهاي ضروري براي مديريت اطلاعات عميق و پر حجم داده شود. در حرکت به سوي اين هدف، مربیان دريافتند که تنها راه بلند مدت ايجاد محيط آموزشي است که در آن فراگيران نه تنها به يادگيري، بلکه به  فراگيري نحوه يادگيری نيز بپردازند. به همين دليل، هدف آموزش حرکت به سمت رشد تفکر انتقادي و توانايي هاي يادگيري خود راهبري است که به صورت مادام العمر به فرد کمک نمايند.

چنين رويکردی در آموزش دو هدف را دنبال مي کند؛ اولين هدف برساختن معني (بر سازي مجدد تجربه) از ديدگاههاي شخصي بوده و دومين هدف، پالايش و تثبيت اين برساخت، در ميان اجتماعي از فراگيران به صورت مشارکتي خواهد بود.
 
حال اگر اين تعبير را بپذيريم که هر يک از فناوريها در راستای گسترش يکي از توانمنديهاي بشر بوجود آمده اند (به عنوان مثال خودرو در جهت گسترش اندام هاي حرکتي بشر، ابزار اپتيک در جهت گسترش ديد) سير تکويني فناوري اطلاعات را  ميتوان گسترش دهنده  توانمنديهاي انديشه انسان فرض نمود. بدين لحاظ حوزه عمل فناوري اطلاعات و آموزش را مي توان تقريباً يکي دانست.
 
 

 این انطباق موجب گرديده است، تا تاثير پذيري حوزه ي آموزش از اين فناوري نسبت به ساير حوزه ها، بنيادي تر باشد، به طوريکه بسياري از کشورها در توسعه کاربرد فناوري اطلاعات در آموزش، به باز آفريني نظام آموزشي و نه بازسازي آن مي انديشند.

هدف آموزش حرکت به سمت رشد تفکر انتقادي و توانايي هاي يادگيري خود راهبري است که به صورت مادام العمر به فرد کمک نمايند.
 
 
 فناوري اطلاعات همانند ساير فناوريها، ابزار "توانمند سازي" است و في نفسه حامل ارزش نيست. در همين راستا، شايد کاربرد فناوري اطلاعات در آموزش ناگزير باشد، اما شيوه و هدف کاربرد آن قطعاً انتخابي است.
 

فناوري اطلاعات از يک سو با نظم بخشيدن به حوزه اجرا آن دسته از فعاليتهاي اجرايي را که تکراري و فاقد خلاقيت اند، به سمت خودکارسازي و ماشيني شدن پيش مي راند و از اين طريق فکر انسان را آزاد مي کند تا به آنچه ويژه انسان است يعني انديشه بپردازد و از سوي ديگر با تغذيه اطلاعاتي حوزه انديشه، بهره وري را در اين حوزه در جهت توليد دانش افزايش مي دهد.

آموزش الکترونيکي را مي توان يک رويکرد نوين براي ارائه محيط  آموزشي متعامل با طراحي مناسب و مبتني بر فراگير دانست که  يادگيري را تسهيل کرده و با بکارگيري انواع منابع، در قالبهاي مختلف ديجيتالي، يادگيري در هر زمان و مکان را، براي هر نفر ميسر مي سازد.
 
 
 

براي جايگاه کاربردي فناوري اطلاعات در آموزش و يادگيري، سطوح مختلفي پيشنهاد شده است؛ از ساده ترين کاربرد آن که به عنـوان يـک وسيله ارتباطي صرف بوده گرفتـه (ماننـد کنفرانسهاي ويـدئويي و کلاسهاي از راه دور) يا وسيله اي بـراي جمع آوري، ذخيره و بازنمايي اطلاعات، تا بکارگيري آن به عنوان ابزاري شناختي و وسيله اي براي داده کاوي، جستجو و تفسير اطلاعات و نهايتاً استفاده از هوش مصنوعي در راستاي تسهيل برسازي دانش و تطبيق هوشمندانه فرايند و محتويات آموزشي با  نيازها و سبک يادگيري فراگيران.